hEavy

true… walang halong biro… napakabigat…

ala - una nang gabi habang nagrereview ko bilang paghahanda sa first preboard,

bigla ko naisip, paano kung mawala ako nang permanente sa mundo???

muntik ako maiyak… naisip ko bigla sina mame at dade…

alam ko, sa parehong oras habang nagrereview ko,

hindi rin sila makatulog nang maayos dahil iniisip nila ang kalagayan namin…

si mame, tiyak iniisip na kung saan kukuha ng pera para ipadalang allowance ko,

allowance ng mga kapatid ko, at para sa pagkain nila sa mga susunod pang araw…

si dade, alam ko, nagseself pity nanaman…

iniisip nanaman niya kung pano magkakatrabaho para hindi kami naghihirap nang ganito…

ang mga kapatid ko, malaki ang paghanga sa akin…

kung ano sinasabi ko, pinakikinggan nila… kung ano gagawin ko, gagayahin nila…

naisip ko nanaman tuloy… kailangan ko talaga pumasa, magkatrabaho at kumita…

pag ako nawala, panghihinaan ng loob sina mame at dade,

apektado mga kapatid ko pag nawalan ng gana mga magulang ko…

sina lola at mamang, bukambibig ako sa mga kakilala… ipinagmamalaking ako ay apo nila…

si lolo turing at lolo epeng, kahit nasa langit na sila, alam ko ganon din kina lola …

marami rin sa mga kaibigan ko ang naniniwala at nagtitiwala…

maraming tao ang mahal na mahal ko at ayokong ipahiya o masaktan sa anumang mali

o hindi inaasahang mangyari sa akin kaya dapat ako mag-ingat…

lahat ng pagsisikap ko bagaman pangsarili ang karamihan sa dahilan,

ay para sa mga taong nagmamahal sa akin at mahal ko rin…

sana nga tulungan Niya ko sa lahat ng gagawin ko…

i want to see my mom driving a car i gave her and my dad managing a farm i bought for him…

my relatives looking at my family as a model of “rags to riches”…

my lolo’s and lola’s smiling while looking at a young playful boy

who turned into a man of success and dignity…

my brothers and my only sister having their own success with their chosen fields

making their “kuya” as their inspiration…

Lord help me in making my dreams come true… Thank you… Amen…

” I can do all things through Christ who strengthens me….”

baHa sa espAÑa

grabe, umalis lang kami para kumain sa paboritong karinderya nang alas - 5 ng hapon…

nakauwi kami nang ala - 1 ng madaling araw…

what an experience that was?!!!

hanggang bewang ang baha…

maduming tubig, kulay itim, maraming basura, may mga ipis, at kung anu ano pa…

basang damit, malamig na hangin at malakas na ulan…

ganon pala sa españa, sampaloc, manila…

bLeSsing…

yehey… thank God… nkatanggap ako ng biyaya last friday…

dumating yung inaasahan kong tulong that would make me survive another week…

sa ngayon, problema ko pa rin ang finances ko pero hindi ko na masyado iniisip…

laging may paraan si God para tulungan ako… hindi man directly, sa pamamagitan naman ng ibang tao…

maraming maraming salamat po…

reLief

mAy iSang kaibigan na nangakong tutulungan nya ko…

kahit paano, lumuwag ang pakiramdam ko bagaman hindi pa sigurado kung matutulungan nga niya ko…

gagawa lang din daw siya ng paraan… ibang klase, pati siya pinamrublema ko…

pero nakikita talaga ang tunay na kaibigan sa panahon ng kagipitan…

hindi siya ang una kong tinanungan, maraming pang nauna pero siya lang ang unang nag-alok ng tulong…

masaya ako at kahit pano may isang nagpaunlak na tulungan ako…

magtagumpay sana siya at pagpalain nang husto…

hoping and wishing na makagawa siya ng paraan para matulungan ang kumakalam kong kaluluwa…

P.S.

hindi ako nagtatanim ng sama ng loob pero magaling akong tumanda ng pinagkakautangan ko ng loob…

one day, aasenso ako, yayaman, makikilala…

hindi ito pangarap lang kundi isang kagustuhan na patuloy kong pinagsisikapan…

pag nangyari na ang lahat ng ‘yan, ibabalik ko sa mga taong natandaan ko

ang pasasalamat na nararapat sa kanila…

poVerTy

Tingnan mo nga naman, pareho pa kami ng experience ni Jose Rizal… Hehehe….



‘’I can live in this city when I already have a profession and I can

devote myself to some work that will earn me a livelihood;

otherwise with P50 it is impossible for me to live here… One can

live cheaper if he eats horse-meat, cat instead of rabbit, goes to

taverns where one can eat for one peseta and 50 cents. I’m

keeping up this bravado that brought me here out of

self-respect, so that they may not say I’m killing myself for P50.

God knows how many months at Madrid I shall need to recover

the advanced expenses I’m incurring here.'’



Contrary to popular belief, Rizal was often short of money, and

in Paris he had to borrow money and perhaps he did eat cat

meat or what we would call today ‘’sio-meow'’ to make ends meet.



His family was going through hard times and could not send

him additional funds, besides Rizal did not ask permission to

visit Paris. He actually persisted even if his kuya Paciano

ordered him to stay in Spain.



Rizal was appealing to nanay for funds and Paciano later

advised him to pawn his jewels so as not to go hungry.



Unfortunately, Paris then as now is a shoppers’ paradise and the

stores are part of the tourist attractions, so Rizal went window

shopping:



‘’We had a quick look at the establishment they call Bon March

(literally, cheap), one of the four or five very big department

stores here, the others being Ka Louvre, Le Printemps, La Belle

Jardiniere, and others. In these establishments are sold all kinds

of articles except food, though I believe I have seen a cafe and a

restaurant. It occupies an entire block with all the floors of the

buildings as large as the space between our house and the

telegraph office. So that you may be able to form an idea of how

big it is, it keeps 150 Norman and English houses whose only

work is to deliver the purchases of the buyers, the horses

occupying an entire large building.



With respect to Norman horses, mine though small, resembles

them closely for its broad haunches and thick musculature.

They serve only as draft horses and they are very strong; there

are some that are like elephants.'’



Rizal is living in me… Hehehe…

It’s shameful for me to admit that i’m in a state of poverty…

Madali akong magsabi sa mga magulang ko at sa mga kaibigan ko ng mga problema ko…

Nagkukwento ako ng tungkol sa studies, sa lovelife at kung anu-ano pa….

Pero pagdating sa financial problems, hiyang hiya ako magsabi…

I already asked three of my closest friends but they turned me down…

Hindi dahil ayaw nila kong tulungan kundi dahil wala lang din silang magawa…


Today, I badly need cash…

I have here a small amount to make me survive for two days…

The next few days would be hell… I cannot afford to tell this to my parents…

Naaawa na rin ako sa kanila at ayoko nang dagdagan pa mga problema nila…

My father lost his job for almost two years now… My mom is the sole breadwinner…

With her salary of 4000 a month ( net of deductions and loan payments ),

I just can’t imagine where she gets the money to feed seven people and to send four children to school…

Hahaha…. Hindi ako nahihiyang sabihin ang kalagayan namin kasi yon ang totoo at yan ang dahilan

kaya ako nagsisikap… Konting tiis na lang maiaahon ko rin ang pamilya namin sa hirap…

Hindi ko rin mahingan ng tulong ang mga kaibigan ko dahil alam kong nakakaranas din sila ng hirap-

hindi nga lang kasinglala ng sa akin… Ayoko na ring makadagdag sa iniisip nila…

Himala na lang talaga ang inaasahan ko… Magtitiwala ako sa Kanya hanggang sa huli…

Alam kong hindi Niya ko pababayaan…

wHat iFfFf??!

hindi na pangkaraniwan ang ganitong kaso...

sa totoo lang maraming ganito ang kwento...

nagsisimula sa pagiging magkaibigan, barkada o yung sa iba bestfriends pa nga...

hindi ako guilty dito, gusto ko lang linawin... hehe...

last night , i received two different text messages from two of my closest friends

asking "what if magkagustuhan daw ang sinuman sa amin?"...

may point sila, at ako rin, hindi nga imposible mangyari yun...

sa totoo lang naranasan ko na yun at nararanasan pa hanggang sa ngayon...

there is this friend of mine na feeling ko noon pa man ay mahal ko na

at dapat ko pagbalingan ng atensyon sa halip na sinasayang ang panahon ko

sa mga taong hindi kayang tapatan o at least suklian man lang ang pagmamahal ko...

totoo, naniniwala pa rin ako na kapag nagmahal ka hindi ka dapat humingi o umasa ng kapalit

pero minsan pala dapat mo ring isipin ang sarili mo dahil baka nagiging unfair ka na sa'yo...

Love yourself first before you love others...

"Be afraid of a naked person who offers you a shirt."

Back to my topic... pero dahil napakaganda ng samahan namin ng kaibigan ko na 'yon,

bagaman nagbalak pero hindi ako nagtangkang subukan na magtapat

dahil alam kong malalagay sa alanganin ang friendship namin at ayoko mangyari'yon...

it's so precious that i can't trade it in for a relationship na hindi naman ako sigurado kung magtatagal...

friendship is still a better relationship and a good example of love...

whAt causes me huRt? wHy aM i huRting?!

sa totoo lang, habang sinusulat ko ang post na'to, naluluha ako...

hindi ko alam kung kanino dapat lumapit, kung sino ang dapat tawagin...

hindi ito usapin tungkol sa lovelife

( marami ko n'on at alam kong hindi mauubos ),

hindi rin isyu sa barkada o kaibigan

( mas marami ko n'on kesa sa lovelife )'

hindi rin ito simpleng problema sa pamilya

( mga magulang ko na ang nag-iisip para d'on )

at lalong hindi ito simpleng isyu ng pera

( nagagawan ng paraan 'yon ).

hindi ito alam ng kahit na sinong malapit sa akin

( maliban na lang kung mabasa nila 'to )...

hindi alam ng mga magulang ko at lalung hindi makikita sa akin ng mga kaibigan ko...

hindi ko kasi pinapahalata...

ang hindi nila alam, natatakot ako....

pinanghihinaan ako ng loob...

hindi ko alam kung bakit pero pakiramdam ko hindi pa ko handa sa board exam...

hindi ako pangkaraniwang estudyante, i'm above the average pa nga...

i'm just afraid of what will happen and how will the people around me react kung hindi ako swertehin...

ang pagpasa ko ay hindi lang tungkol sa pangarap ng noon ay mallit na bata at ngayon ay ganap nang binata...

ito ay usapin ng isang responsibilidad...

responsibilidad ko sa sarili, sa pamilya at sa lahat ng taong nagmamahal at naniniwala sa akin...

kaya mas nahihirapan akong magdala...

ilang araw na lang sasalang na kami sa exam pero ga'no ko kahanda para d'on??!

natatakot ako... hindi dapat pero tinatalo ako ng pressure... haaay...

ano na ang gagawin ko???

Lord, tulungan mo ko...

"Hindi ako karapat-dapat na magpatuloy sa Iyo ngunit sa isang salita Mo lamang ay gagaling na ako..."

juSt pOr Laf - bOb oNg???

Dear Bob Ong,


Matagal ko na pong nililigawan itong chik na nakilala ko recently sa isang party. Nasisiraan na ako ng bait. Pag nakilala mo siya, tiyak matutunaw ang utak mo sa kakaisip sa kanya.


Hingi lang po ako ng advice. Paano ko po siya mapapaibig? Bibigyan ko ba siya ng tula ? Haharanahin ko ba siya? Roses? Kalachuchi? Chocnut at sampaguita?


In lab na po ako. Ano po ang gagawin ko? Is she the one?



Lubos na gumagalang,
-Pij Ong-




- ANG REPLY -





Dear Pij Ong,


Hindi ka talaga sasagutin niyang nililigawan mo. Napaka-old school kasi ng mga tactics mo. Wala nang gumagawa ng ganyan. Sa panahon ngayon, lahat ng bagay, nagtaas na. Nagtaas na ang gasolina, nagtaas na ang presyo ng bigas at mga bilihin, nagtaas na ang pamasahe, at lalong nagtaas na rin ng standards ang mga babae. Hindi na uubra yang siopao at suman mo. Lalo na yung huli mong binigay, hopia at santan. Ano ba pare? Ano’ng era ka ba pinanganak?


Pero don’t worry. It’s not too late. May pag-asa ka pa. Hindi pa naman siya kinakasal at di pa niya sinasagot yung crush niya na basketball player. Kahit lamang siya ng sampung paligo sa’yo, daanin mo sa utak at creativity. Dahil aminin na natin, iyon na LANG talaga ang pag-asa mo. Heto, bibigyan kita ng mga simple, tried and tested na mga regalo para di siya mapurga sa hopia at siomai. Sundin mo ‘to, tiyak na lalaglag ang bagang niya sa’yo. Mga medyo more than your usual regalong panligaw:



1. Bili ka ng century tuna. Ilagay mo sa isang napakalaking box—yung sinlaki ng TV o kaya box ng desktop PC mo. Tapos balutan mo ng magarang pambalot. Kuntsabahin mo na yung teacher niya sa Calculus. Sa gitna ng klase, bigla kang kumatok sa classroom. Pero dapat, incognito ka. Magsuot ka ng LBC jacket, magshades, at magsuot ng surgical mask. Pagpasok mo sa classroom, iabot mo yung box sa teacher, at papirmahin mo ng acknowledgement receipt. Tapos pabuksan mo in front of everyone. Tignan mong mabuti ang reaction sa mukha niya.

Later during the day, pag tinanong niya kung bakit Century Tuna ang binigay mo, iikot mo yung lata at ituro mo yung sign na “Omega 8.” Pag tinanong niya kung ano yung Omega 8, sabihin mo: “because you’re good for my heart.”



2. Mangolekta ka ng isang dosenang hanger na libre mong nakukuha tuwing nagpapa-dry clean ka. Tapos, sa bawat hanger, isulat mo: “I miss hanging out with you.”



3. Instead of roses, kuha ka ng tissue paper sa banyo ng school mo. Gawin mong tissue paper roses. Gawa ka ng isang dosena. Pag-abot mo, sabihin mo, “Ganito kalinis ang pag-ibig ko sa’yo.”



4. Bili ka ng tetra pack ng mantikang Minola. Tapos bilugan mo yung “with Omega 8.” Hindi na siya magtatanong kung bakit.



5. Bigyan mo ng ice cream cone. Dapat cone lang at walang ice cream. Pag hinanap niya yung ice cream, sabihin mo, “natunaw na kakatitig sa’yo.”



6. Bili ka ng sandosenang box ng crayola. Kolektahin mo lahat ng black. Lagay mo sa isang box ng crayola. Sa likod, isulat mo: “Walang kulay ang buhay kung wala ka.”



7. Bigyan mo siya ng mumurahing bumbilya. Alam mo na siguro by this time kung ano ang isasagot pag tinanong niya kung bakit.



8. Itext mo siya ng: “Hindi tayo tao, hindi tayo hayop, hindi tayo halaman. Bagay tayo. Bagay!”



9. Bigyan mo siya ng calling card ng MMDA. Sa likod, isulat mo “para pag nagkabanggaan ang puso natin.”



10. Padalhan mo ng Happy Meal pero huwag mong ibibigay yung libreng laruan. Paghinanap niya, sabihin mo: “Ako yung freebie, at ikaw yung meal na nagpapahappy sa’kin.”



11. Sunugin ang kanyang bahay at padalhan ng hallmark card: "aanhin mo pa ang bahay mo, kung matagal ka nang nakatira sa puso ko"



12. Pagkatapos sunugin ang kanyang bahay, padalhan siya ng isang box ng posporo, Guitar brand. unahan ang kanyang galit at sabihin, "ayan ang posporo na ginamit ko sa pagsunog ng iyong bahay, match na tayo"



13. Sa kalagitnaan ng isang malupit na bagyo, pasalubungan sya ng "salbabida", wag payong, o mainit na mami. Pag nagtanong bkt? ang isagot mo ay " ayaw kong malunod ka sa pag mamahal ko."



14. Pag pumayag na siyang makipagdate, dalhin mo siya sa canteen at huwag bibitawan ang kamay. Pag tinanong niya kung bakit, ituro mo yun sign na “don’t leave your valuables unattended”



Handang tumulong lagi,

-Bob Ong-

aNg kaSaysaYan ng isAng paLaka...

There once was a bunch of tiny frogs
who arranged a running competition.

The goal was to reach the top of a very high tower.

A big crowd had gathered around the tower to see the race and cheer on the contestants...

The race began...

Honestly, no one in crowd really believed that
the tiny frogs would reach the top of the tower...

You heard statements such as:
"Oh, WAY too difficult!!
They will NEVER make it to the top."
or
"Not a chance that they will succeed. The tower is too high!"

The tiny frogs began collapsing.

One by one, xcept for those who in a fresh tempo were climbing higher and higher...

The crowd continued to yell
"It is too difficult!!! No one will make it!"

More tiny frogs got tired and gave up...

But ONE continued higher and higher and higher..

This one wouldn’t give up!

At the end everyone else had given up climbing the tower.

Except for the one tiny frog who after a big effort was the only one who reached the top!


THEN all of the other tiny frogs naturally wanted to know how this one frog managed to do it?

A contestant asked the tiny frog how the one who succeeded had found the strength to reach the goal?

It turned out...

That the winner was


DEAF!!!!

The wisdom of this story is:
Never listen to other people’s tendencies to be
negative or pessimistic...
cause they take your most wonderful dreams and wishes away from you the ones you have in your heart!
Always think of the power which words have.

Because everything you hear and read will affect your actions!

Therefore...
ALWAYS be…

POSITIVE!

And above all:
Be DEAF when people tell YOU that YOU can not fulfill YOUR dreams!

Always think:

I can do this!

nAnLaLamig...